domingo, 23 de agosto de 2015

Juan Perro en Bataplán



A pesar de que el concierto estaba previsto que se celebrase en la terraza del Bataplán, los nubarrones que amenazaban lluvia durante toda la tarde hicieron que el concierto finalmente tuviera lugar en el interior de la discoteca Bataplán, y es que justo a la hora del concierto, las 20.00 horas, empezaron a caer las primeras gotas, que luego se multiplicaron, acompañadas de una fuerte tormenta de rayos y truenos.

Al ser las plazas limitadas, parecía que en vez de haber acudido nosotros a un concierto, el artista se había desplazado hasta el salón de nuestra casa para participar en una fiesta privada, lo que le dio a la velada un toque especial.

Para los que fuimos seguidores de Radio Futura en los años 80 y hemos tenido la suerte de asistir a varios conciertos de Santiago Auserón, bien con Radio Futura, bien con La Zarabanda o como Juan Perro, nunca nos ha defraudado con sus directos, por lo que ayer también esperábamos una buena actuación, pero la verdad es que el concierto de ayer superó nuestras expectativas. Santiago Auserón es un artista que evoluciona constantemente, alimentándose de distintos tipos de música, sobre todo cubana, y que en vez de quedarse estancado y vivir de repetir sus viejos éxitos, va recorriendo nuevos caminos. 

Al ser el concierto de ayer en solitario, Juan Perro echó de menos y mencionó varias veces a su guitarrista habitual Joan Vinyals, pero se las arregló para simular los solos de guitarra con su voz.

Antes de cada “coplilla”, que es como Santiago llama a sus canciones, daba unas largas y muy interesantes explicaciones sobre el origen de cada canción, haciendo referencia a grandes músicos que han influido en su trayectoria, como Joe Strummer al que dedicó la canción Rascador, Louis Armstrong sobre el que contó una bonita historia de New Orleans cruzando el Missisipi, Compay Segundo y su influencia con los ritmos cubanos, Caetano Veloso al que ha dedicado una canción, Raimundo Amador del que dice que bebía Agua de Limón, … 

Entre trago y trago de jarabe para la tos, y entre canciones y explicaciones, Juan Perro nos deleitó con casi dos horas de concierto ante un público entregado. Antes de finalizar el concierto Santiago se acercó a los asistentes de la primera fila y se dedicó a estrechar la mano y repartir besos  a los asistentes, para acabar con “Un perro flaco” y “Semilla negra”.

Resumiendo, el de ayer fue un concierto inolvidable. Muchas gracias por todo, Juan Perro.

domingo, 7 de junio de 2015

Rockumentalak: aste bukaera ahastezina

Aste bukaera hau ez dute luzaroan ahastuko Rockumentalakeko antolatzaileek. Gaur begizuloak izango dituzte, baino ahoko irrifartxoa ez zaie egun batzuetan kenduko. Bi gauetan jarraian Modelo Aretoa beteta, sarrera guztiak agortuta, jendea kanpoan sarrerarik gabe, eta gainera egun batetik bestera oso jende ezberdina entzuleen artean, tartean oso jende gaztea ere bai, eta kanpotar ugari ere bai entzuleen artean.

Gabonetan loteriara jolasten denean, oso jende gutxiri tokatzen saio saria. Tokatzen zaionari gustura izaten da, baino beste guztiak jolasten jarraitu behar saririk nahi badute. Aste bukaera hontan sarrera bat eskuratu eta Modelotik pasa garen guztiok jaso dugu saria, eta sari potoloa gainera. Bi emanaldien bukaeran jendearen aurpegiak ikusi eta komentarioak entzutea besterik ez zen behar: zer zorte daukagun Zarautzen Rockumentalak bezalako ekimen bat antolatzen dutelako. Horrela jarraitu dezatela urte askotan.

Ostiralen Mikel Laboari omenaldi bat egin zitzaion, alde batetik bere alarguna den Marisol Bastidak egindako dokumentala proiektatu zen, Mikel Laboa 1934-2008, eta ondoren, espreski gau hontarako elkartutako talde baten kontzertua izan zen, Deusoideak, Mursego eta Lisabö taldeko kideek osatuta, eta Mikel Laboaren abestiekin prestatutako emanaldia. Nire ustez bi kitarrak altuegi zeuden eta horren ondorioz ahotsak ulertzea kosta egiten zen, baino kontzertu bikaina eman zuten. Aipatzekoa da batez ere Maite Mursegoren lana bere ahots eta instrumento ezberdinekin.

Nire ondoan zegoen lagun batek galdetu zidan dokumentala hasi aurretik ea ondoren zegoen kontzertua nork emango zuen, eta zer musika estilo egiten zuten. Ez zituen ezagutzen ez Lisabo ezta Mursego ere, eta esan nion Lisabo talde rockeroa dela, eta Mursego izan daitekela XXI mendeko Laboa, neska gaztea, gustatzen zaio bere abestietan esperimentatzea eta arriskatzea, bere garaian Laboak egin zuen bezala.

Larunbatean berriz, kartel bikoitza zegoen programatuta, alde batetik Joseba B. Lenoir Gang, eta ondoren Luke Winslow amerikarra.

Joseba eta bere taldekideak, Felix eta Xan Willis Drummond taldekoak, eta Napoka Iriako Miren eta Ander, oso ezagunak dira euskal musikazaleen artean, eta hasieratik nabaritu zen jarraitzale asko ekarri zituztela Zarautza. Lehenengo abestietatik kriston martxa ipini zuten, eta Joseba berehala hasi zen jendeari tente ipini eta dantzan hasteko eskatuz. Lortu zuen entzuleek kasu egitea, eta jende asko bildu zen lehenengo filetan, eta baita erdiko eta alboko pasiloetan ere. Kontzertu oso potentea eman zuten. Noski antzematen da taldekide guztiek duten esperientzia luzea oholtza gainean, baino hala ere bazirudien zerbait demostratu beharra zutela, zeren oso motibatuta egon ziren gau guztian. Amaitzeko Neil Youngen abesti bat jo zuten, Mirenek abestua.

Denbora tarte bat egon zen oholtza Luke Winslowentzat prestatzeko, eta tarte hortan jendearen komentarioak oso positiboak. Zer talde potentea osatu duen Josebak, zer mailako musikariak. Baino oraindik gaueko onena etortzeko zegoen.

Luke Winslow eta taldeak oholtzara igotzerako lan pixkat aurreratua zuten, zeren aurreko kontzertuak entzuleak bero eta prest utzi zituen hurrengo kontzerturako, eta horrela kontzertuaren hasieratik jendea zutik ipini zen eta dantzatzeari ekin zion. Modeloko eserlekuengatik, badira kontzertuak ia bukaerarte jendea zutitzen ez dena, eta horrek musikariei ere ez dio laguntzen. Aldiz, hasieratik jendearen erantzuna ikusita, Luke Winslow eta taldea ere gora etorri ziren, eta izugarrizko kontzertua eman zuten. Lukek oso ahots goxoa du eta kitarrarekin ere ez da esku motza. Gehienbat azkenengo diskoko abestiak aurkeztu zituzten, eta nabarmentzekoa da batez ere abestien zati suabetan lortzen zuten bolumen txikia. Tarteka taldeko kitarra  italiarra den Roberto Lutik ere oso solo politak jo zituen. Bi abestiren artean, Inesen urtebetetzea zela eta, Zorionak abesten hasi ziren, eta Luke eta taldeak abestia heldu eta beraiek ere abestu zuten. Gustora izango da Ines, horrelako opariak ez dira urtero jasotzen. Lukek ez zuen amaitzeko gogo askorik, eta bisaren ondoren, ia argiak pixteko garaian, beste ezken abesti bat jotzera animatu zen. Hau amaitutakoan oholtzatik jeitsi eta erdiko pasilotik irten zen, zaletu guztien artetik, denei eskua emanaz, eta bere entzuleei eskertzen kontzertura etortzeagatik.

Benetan, Luke, eskerrak zuri atzo emandako kontzertuagatik. Ez dugu puzkatean ahastuko, ez.

Eta eskerrak Rockumentalak antolatzen duzutenei ere. Zuen aurpegiek atzo erakusten zuten irrifar hori mantendu dezazutela luzaroan, eta ea indarrak ematen dizkizuten beste urte mordo batean lanean jarraitzeko horrelakoak antolatzen.

lunes, 1 de junio de 2015

Aspertzeko denborik gabeko aste bukaera

Asteburu hau ekitaldiz gainezka izan da: Kafe Torero, Rockumentalak, Literaturia, malekoian kontzertuak Dwall eta marmolek antolatuta, ...
Bada Zarautzen Kultur Mahai bat, eta bere helburuetako bat zen eragile ezberdinen artean koordinazioa lortzea batzun eta besteen egitarauak ez solapatzeko, baino helburu hau lortzeko asko falta dela esan genezake. Asteburu hontako programazioa ikusi besterik ez dago, eta konparatu adibidez, maiatzeko lehenengo asteburuakin, zeren asteburu hartan ez dakit kontzertu bat bera ere egon zen.
Horrelako eskeintza izanda, ezin ekitaldi guztietara joan, eta beraz, aukeratu egin behar. Ostegunean Kafe Toreron Rafa Rueda eta Oier Guillenen "Munduaren neurria" errezitaldi-kontzertua izan zen, baino ez ginen bertan izan, hurrengo egunetarako indarrak gordetzen, eta ezin esan nolako ikuskizuna izan zen.
Ostiralen Rockumentalak eta Literaturia jarri ziren martxan.  Literaturiak Harkaitz Cano eta Mursegoren eskutik "Porto ikuskizuna" eman zuen Modelon, baino hontara ere kale.
Ostiral gauez 2015eko Rockumentalak abiatu zen Nick Caven biografiarekin, "20.000 days in earth", eta ondoren Cabezafuego y Los Brutales-en kontzertua. Filma ikustera jende mordoxka bildu zen eta antolatzaileak gustora ziren emaitzarekin. Filma ez da musikari baten ohiko biografia, eta errealitatea eta fikzioarekin jolastuz guztiz bestelako emaitza lortzen da. Jakina, Nick Cave ezagututa artista bezala, ezinezkoa zen biografia normal bat egitea.
Larunbateko programa ere ez zen makala. Hasteko, Modelon "Ardoa eta odola" ekitaldian izan ginen, Hala Bedi irratiko lagunek "Dead man" txuru-beltzeko filmaren irudiekin eta Napoka Iria eta Joseba Lenoir musikariekin batera sortutako ikuskizunean. Eta ondoren, malekoira joan ginen The Northagirres, Low Riders eta Perlak-en kontzertura.
Nahikoa ez, eta igandean ere beste saio batera joan ginen Modelora, Itxaro Bordaren errezitaldira Itsaso Gutierrez laguntzarekin kitarra elektrikoan. Itxarok esan zuen begiak itxi eta hitzetan kontzentratzeko, baino oso zaila egiten zitzaigun, zeren gu musikariak izanik, belarria Itxasoren kitarraren melodietara joaten zitzaigun.  Zein soinu goxo eta leunak. Benetan saio atsegina izan zen. Modu ezin hobea ekitaldiz betetako astebukaera bat amaitzeko.



lunes, 18 de mayo de 2015

LOU TOPET - Paperezko Kontzertuak 2015-05-17



Aurreko astebukaeran hondartzako giroa egiten zuen eta aprobetxatu genuen, baino atzokoan, berriz ere neguko kazadora jantzi eta igande goizerako bestelako plan bat egitea tokatzen zen. Horrelakoetan, oso aukera ona izan daiteke Garoa liburudendara hurbiltzea Paperezko Kontzertuetaz gozatzera.  Eta atzo hori egin genuen. 

Etxeko talde bat zen atzoko gonbidatua: Lou Topet, bertsio diska bat prestatzen ari den taldea, eta aurkezlea beraiei abestien hitzak itzultzen laguntzen dien Harkaitz Cano idazlea. 

Kontzertua hasteko ordua iritxi zen, 11.30ak, eta taldea oraindik soinua frogatzen, eta  Debolex-ekoekin kamarak eta mikrofonoak kolokatzen, gero Debolex-ekoek prestatzen duten bideoko kalitatea bermatzearren, eta aurkezlearen arrastorik ez. Garoa liburudendak ere baditu denda originala (Zarauzko Trinitate kalekoa) eta beste bertsio bat (Donostiko Zabaleta kalean), eta Harkaitz Donostiko Garoara joan zen. Ikusi zuenean itxita zegoela, Zarautzera deitu eta pixkat atzeratuko zela abisatu zuen.

Hasi aurretik Oierrekin  izan ginen, eta galdetu genion ea urduritasunak etxean utzi zituen, eta baiezkoa eman zigun, ez zegoela batere urduri. Hala ere, gero saioan zehar urduritasun pixkat nabaritzen zitzaion, eta Anderrek ere komentatu zuen entzuleak hain gertu izateak errespetu haundia sortzen duela.

Esan bezala, bertsioz osatutako saioa izan zen atzokoa, eta bertan entzun genituen sei bat abesti, eta horien artean Peter Seegerren Where have all the flowers gone-ren bertsioa, Jeff Tweedy-ren Nobody dies anymore (Inor ez da hiltzen), Ingrid Bergman eta Zu eta ni (You and I). Kontzertu amaieran, jendeak horrela eskatuta, lehenengo diskoko abesti bat jo zuten, Hautsiak. Benetan musika goxoa eta atsegina Lou Topet taldearena. Oso egokia igande goiz batean entzuteko. Eta musikariak, betiko mailan. Oihan baxuarekin oso seguru, erritmoa ondo markatuz. Ander perkusioan maisu, toki gutxian instrumentu asko sartuz: kaja, xilofonoa, shakerrak, eta bi oinetan pandereta eta karakolak. Unai kitarra elektrikoarekin suabe baino goxo. Eta Oier kitarra eta ahoko soinuarekin, eta ahotsarekin trasmitituz abestien sortzaileen mezua. 

Harkaitz Cano bertan izatea oso aberasgarria izan zen, zeren abestien hitzak ingelesetik euskarara itzultzerakoan topatzen dituen zailtasunak azaldu zituen, ingeleseko esaldi motzak nola bihurtzen diren euskarazko esaldi luzeak, eta horiek musikaren neurrira egokitzerakoan izaten den informazio galera, nola konpensatu daiteken galera hori erripaketzen den estrofetan aldaketa batzuk eginez, etabar. 

Harkaitz Canoren hitz batzuekin gu ez gaude oso ados.  Berak esan zuen talde batek abesti ezagun baten bertsio bat egiterakoan, abesti orginala BETI hobetu egin behar zuela. Kontuan izanda, berak esan zuen bezala, hitzak itzultzerakoan informazio galera bat dagoela, ura esku artean eramaterakoan bezala, Harkaitzek ez dio lan xamurra husten musikariari bertsioak abesti orginala baino hobeagoa izan behar badu. Gure ustez, bertsio bat egiterakoan lortu behar dena da abestiak taldearen nortasunarekin bat egitea, hau da, bertsioa entzuterakoan entzuleak identifikatu behar du zein den bertsioa egiten ari den taldea, eta hitzekin lortu beharko da egile originalak transmititu nahi zuenaren antzeko zerbait transmititzea.

Detalle hauek albo batera utziz, esan beharra dago Euskalduna tabernan eman zuten kontzertutik antzematen dala zerbait gehiago entsaiatu dutela.  Eta atzokoa gainera ondo etorriko zaie Lou Topet taldekoei aste honetan duten beste konpromesurako, Elkar Estudioetako saioetan parte hartuko bait dute. Zorte on.

Atzokoan, gainera, lehenengo aldiz entzuleen artean, mikrofono atzean ibiltzen diren aurpegi ezagun batzuk: Giorgio Bassmatti eta Ines Osinaga(Gose).

domingo, 12 de abril de 2015

Nahia Zubeldia eta Manu Matthys 2015-04-12

Udaberri giroa iritxi da, eta gaurkoan euritakoak, abrigoak eta ardo beroa alde batera utzi, eta beste aurpegi batekin gerturatu gara Garoara guretzat ezezaguna den iparraldeko bikote honen saioa entzutera. Paperezko kontzertuetan normalean abeslariak instrumentu gutxirekin azaltzen dira, baino gaurkoan liburudendara sartu orduko ikusten zen montajea konplexuagoa zela: kitarra elektriko bat hiru edo lau pedalekin, eta mahai haundi bat Manuren ordenagailu eta tresna elektronikoekin. Saioa ere ez da besteetan bezala antolatuta egon: hasieran egin dira aurkezpen, azalpen eta galderak, eta ondoren abesti guztiak jarraian jo dituzte Nahia eta Manuk.

Beraien musika folk eta elektronikaren nahasketa bezala definitu dute. Nahia ibilbidez folk estiloan jarduna da, eta Manu berriz elektronikan, eta proiektu honetan lantzen dutena da bi estiloak nahastea. Gaur jo dituzten abesti ia denak Nahiak konposatuak dira, eta moldatuak izan dira elektronika gehitzeko. Bide batez, ikerketa bat ere egiten ari dira efektu berriak sartzeko, eta horrek eragin du Nahiak kitarra elektriko bat erabiltzea, pedal batzuren laguntzarekin. Abestien letrak sortzerakoan gertuko gaietan oinarritzen da Nahia: bere haurraren mundu imaginarioan non dena den posible (Ura zaldia), telebistako berrietan entzun duen emaztea hil duen senar bateri buruzko historian, ...

 Iparraldeko euskara bezala, Nahiaren ahotsa oso goxoa da. Pena izan da ahotsa eta kitarraren bolumena ez egotea elektronikaren bolumenarekin ondo konpentsatuta, eta horrek konplikatzen zuen abestien letrak ondo ulertzea. Baino detalle hori alde batera uztita, oso proposamen interesgarria iruditu zaigu Nahia eta Manurena. Kontzertua amaitu ondoren Nahiak azaldu digun bezala, asko gustatuko litzaioke denbora gehiago izatea elektronikarekin froga gehiago egiten jarraitzeko, baino beretzat musika afizio bat da, eta bere lanorduak egin  eta familia atenditu ondoren gelditzen zaion denbora apurra besterik ez dauka musikarentzat.

Bestalde, esan beharra dago ezkertzekoa dela antolatzaileek tarteka horrelako proposamenak aurkeztea, oraindik oso ezagunak ez diren eta gure artean zuzenean jotzeko aukera asko ez dituzten taldeak. Arrisku pixkat bazuen gaurko ekitaldiak antolatzaileentzat, baino amaieran beraiek ere gustora zeuden entzuleengandik jasotako balorazioak positiboak izan direlako. 


lunes, 30 de marzo de 2015

Makala Jazz Funk Band: Xake diskaren aurkezpena

Ostiralean Makala Jazz Funk Band taldeak bere "Xake" diska aurkeztu zuen Zarautzen, Modelo aretoan. Diska atera berri dute, baino mini-gira bat ere egin dute diska aurkezten Donostin eta Bartzelonan. Taldekide denak zarauztarrak izanik edo zarauzko biztanle direlarik, beraien ezagun asko zegoen jende artean. Eta gainera esan behar da normalean kontzertuetan ikusten ez diren aurpegi berri asko ere bazirela Modelon. Mikel Makalak ibilbide luzea du musika munduan eta badauka jarraitzale talde bat, udaran ere Borghettoko txiringitoko kontzertuetan presente izaten direnak.
Taldearen formatoa azkenalditako berdina zen, Martin Asarián kitarran eta Mikel Makala baxuan oholtzaren atzeko aldean, ezker eskubi Antxon Sarasua teklatuan eta Ander Zulaika baterian, eta erdian Oihan Lopetegi ahotsean. Oso ondo funtzionatzen duen taldea da, eta kokapen hori  ere egokia da taldekideen arteko sinkronizazioa lortzeko. Azpimarratzekoa da kontzertu hontarako MJFB taldeak  teknikari eta soinu ekipo propioa erabili zituela.
Kontzertuan batez ere diska berriko abestiak jo zituzten, baino tartean ere izan zuten tarte bat hiruko formatuan jazz pixkat jotzeko (Antxon, Mikel eta Anderrek), eta baita diskan agertzen ez diren beste batzuk abesteko ere, aprobetxatuz omenaldiak egiteko musika beltzeko estilo ugariri(soul, funk, R&B, ...), eta baita Aretha Franklini ere.
Playlista ere egokia izan zen, eta kanta instrumentalak nahasten joan ziren Oihanek abestutako beste kanta batzuekin. Letra gehienak ingelesak dira, baino tartean badago frantsezezko letra bat ere, bideoklipa ere baduen "5 sense" abestia. Oso atsegina egiten da Oihanen ahotsa entzutea, eta tartean Rap moduko erritmoan abesten dituenak oso gustoko ditugu.
Modelo aretoa ez da oso egokia dantza egiteko, aulkiz betea dagoelako, baino kontzertua amaitu aurretik MJFB taldeak lortu zuen entzule ia guztiak dantzan jartzea, eta hori ez da batere erraza. Makalak DJ bezala lan asko egiten du, eta badaki zein zaila den batzuetan jendea dantzan jartzea, eta gehiago Euskal Herri aldean.
Eta kontzertu amaieran denak gustora, bai taldekoak eta baita entzuleak ere, eta salgai jarritako CD guztiak saldu ziren. Viniloak ere atera dituzte, eta entzule batzuk joan ziren etxera viniloa bezo azpian zutela, taldekideen sinadurarekin.
Larunbatean kalean topatu nintzen musika asko atsegin duen pertsona batekin, eta komentatu zidan sorpresa haundia eraman zuela MJFB taldearekin Modelon. Bi urte pasa direla azkenengoz zuzenean  entzun zituenetik, eta ordutikan kriston jauzia eman duela kalitate aldetik. Eta hori lortzeko zer egin dute? Batetik, denborarekin entsaioak akumulatu eta esperientzia gehitzen joaten da. Bestetik, Oihanen ahotsa gehitu zaio taldeari eta beste tinbre bat ematen dio. Eta badago beste faktore bat ere, bateria jotzailea. Anderrek erritmoak oso ondo kontrolatzen ditu, eta taldeari segurtasun haundia ematen dio. 

viernes, 27 de marzo de 2015

Kafe Torero: LURRA

Atzokoan Euskalduna tabernara hurbildu ginen hilabete  hontako Kafe Torero egitasmoaren proposamen berria entzutera: Iñigo Muguruza eta Ane Garciaren Lurra proiektua.

Lurra proiektuak interesgarria dirudi, baino atzokoan ezin izan genuen bere osotasunean gozatu. Alde batetik Ane erdi gaixorik ibili delako azken egunetan, eta ahotsa ere ez zuen bere 100%. Eta bestetik, bateriaren bolumenagatik. Xabi Dolsek bateriaren bolumenari ez zion neurria ondo hartu, eta fuerteegi aritu zen kontzertu guztian. Soinu teknikariak kontzertu aurreko soinu frogan komentatu zion hain fuerte jo ezkero talde guztiaren emaitza baldintzatzen zuela, baino ez zion kasurik egin, eta aretoa hain txikia izanik, bateria fuerte jotzearen ondorio zen baxua ere fuerteago jarri behar zela, base ritmikoa orekatua entzuteko. Eta horren ondorioz, kaltetuak izan ziren Iñigoren kitarra (bere bolumena gehiegi ez igotzeagatik), eta batez ere, Aneren ahotsa, zeren erdi gaixorik egoteaz gain, kontzertu guztian bere ahotsa behartzen ibili zen, bolumen haundiagoa lortu nahian. Teknikoki ere ezin zen ahotsaren bolumen gehiago lortu, bestela mikrofonoa akoplatzen hasteko arriskua bait zegoen.

Aipatzekoa da Anek bakarka, ahotsa eta kitarrarekin egin zuen abesti argentinar baten bertsioa. Nahiz eta ahotsarekin justu xamar ibili, lortu zuen abestiarekin sentitzen zuena transmititzea.

Musikalki proiektu interesgarria da, erritmoak ondo landuta daude, eta letrak ere badute indarra. Baino atzokoan ez zuten jakin aretoaren baldintzetara egokitzen, eta horren emaitza balorazio gazi-gozo bat da.